สัตว์ลี้ลับในถ้ำมืด
กันต์ธร อักษรนำ
สิ่งมีชีวิตในถ้ำมืดมิดเช่นผมมีชีวิตรอดได้ด้วยการปรับเปลี่ยนตัวเอง ผมไม่อยากใช้คำว่ากลายพันธุ์ ไม่น่าเชื่อว่าผมสามารถอยู่รอดได้ แม้ผมจะตาบอดก็ตาม หรือ พูดให้ถูกก็คือ พวกเราปรับเปลี่ยนตัวเองไปจนกระทั่งวันหนึ่งเราไม่มีดวงตาแม้จะยังมีเบ้าตาอยู่ก็ตาม เพราะในถ้ำอันมืดมิดแห่งนี้ดวงตาไม่จำเป็นสำหรับเราอีกต่อไป…
เราถูกผลักไส ขับดันจากพลังบางอย่างที่ริดรอดอำนาจการถือครองชีวิตเรา มันทำให้เราต้องค่อยๆกระเถิบลงลึกเข้าไปในถ้ำอันมืดมิดเรื่อยๆ จากปากถ้ำที่พอมีแสงสว่างอยู่บ้าง ไปจนถึงดินแดนที่ไม่มีแสงสว่างอีกต่อไป นับร้อยนับพันปีที่พวกเราดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ โดยแทบไม่ต้องพึ่งพาสภาพแวดล้อมภายนอก บนผืนแผ่นดินที่สิ่งมีชีวิตอื่นคงจะโลดแล่นโบยบินอย่างอิสรเสรี
เราปลอดภัยในที่ที่เราหิวโหยที่สุด เราลืมภาพชีวิตภายนอกและแสงอาทิตย์ไปนานแล้ว ดวงตาเรามืดบอด ตามร่างกายมีขนเล็กๆ เพื่อให้เราสัมผัสกับโลกและสัมผัสกับสิ่งที่มากระทบเรา เราบางตัวอาจมีพิษไว้สังหารเหยื่อเล็กๆ ที่บังเอิญพลัดหลงเข้ามา
เรารอดมาได้อย่างช้าๆ ช้าเป็นที่สุด ช้าจนคุณนึกไม่ถึงว่า พวกเราบางชนิดเริ่มสืบพันธุ์กันตอนอายุ 100 ปีกับคู่ครองที่เรามองไม่เห็น เพราะเราใช้เพียงประสาทรับรู้ที่คุณคงจินตนาการได้ยากสักหน่อยในการเลือกขนาดและความเหมาะสมของคู่ชีวิต
พวกเราทานน้อย ย่อยช้า เพราะว่าหากตัวเล็กเท่าไหร่ก็จะทานอาหารน้อยลงในที่ที่หาอาหารได้ยากเช่นนี้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเราก็เติบโต และมีพลังชีวิต ใช่เรามีพลัง…
ผมเชื่อว่าเราอาจจำเป็นต่อโลก โลกจึงมีที่ทางให้กับเรา แม้ในที่ที่มืดมิด ลึก หนาวเหน็บและเต็มไปด้วยความหิวโหย จนไม่น่าเชื่อว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้ แต่เราก็ยังมีอยู่…
คุณจินตนาการโลกของเราออกใช่ไหม ที่จริงเราตัวเล็กมาก บางชนิดเล็กมากจนคุณมองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น แต่คุณก็ยังหาเราพบจนได้ คุณมีภาพถ่ายเรา คุณทำสารคดีด้วยความห่วงใยเรา ห่วงว่าเราจะถูกคุกคามจากโลกภายนอกอีก จากสารเคมี และสภาพแวดล้อมเป็นพิษจากบนโลก แต่คุณไม่ต้องห่วง ถึงวันนั้น เราก็คงมีชีวิตอยู่จนได้ คงเป็นสัตว์ประหลาดอีกชนิด แม้พวกเราหลายเผ่าพันธุ์จะพ่ายแพ้และสูญพันธุ์ไปมากแล้วก็ตาม แต่พวกเราไม่มีวันหมด จนกว่าโลกจะแตกดับย่อยยับ ผมก็เชื่อว่าพวกเราจะปลอดภัยในโลกอันมืดมิดของเรา โลกที่แสงสว่างไม่จำเป็นสำหรับเรา
ผมขอบคุณและซาบซึ้งที่พวกคุณบางคนประกาศบอกชาวโลกว่ายังมีพวกเราอยู่ในอีกดินแดนหนึ่งของโลก และยังแสดงความห่วงใยต่อสภาพชีวิตของพวกเรา แม้ว่าพวกเราจะเป็นเพียงสัตว์ตัวกระจ้อยร่อยจนแทบไร้ตัวตนในประวัติศาสตร์โลก
ผมรู้สึกตื้นตันใจอย่างลึกซึ้งที่พวกคุณบอกว่าพวกเราเก่งกาจมหัศจรรย์ปานใดที่ปรับเปลี่ยนตัวเองจนมีชีวิตรอดอยู่ได้ ในที่ที่ไม่น่าอยู่ และอยู่ได้ยากที่สุดในโลกเช่นนี้…
ผมมองไม่เห็นคุณ ผมไม่มีดวงตา ผมสัมผัสคุณได้ด้วยขนเส้นเล็กๆ ตามตัว มันน่าตื่นเต้นมากที่คุณใช้มือของคุณสัมผัสผม แต่ผมก็เสียใจมากที่คุณเองก็ไม่รู้ตัวว่าเหยียบย่ำเพื่อนผมบางตัวอยู่ แต่ผมเข้าใจพวกคุณ คงต้องมีตัวที่ต้องเสียสละชีวิตเพื่อเผ่าพันธุ์บ้าง เพราะอันที่จริงเราเองก็พยายามติดต่อชาวโลกภายนอกอยู่ตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ไม่มีใครสนใจเรา เพราะที่จริงเราอาจไม่น่าสนใจ จนคุณอยากให้ใครสนใจคุณนั่นแหละ เราจึงพบกันด้วยอำนาจอันวิเศษ และเครื่องมือสุดมหัศจรรย์ของคุณ
ที่จริงผมไม่เข้าใจวิทยาศาสตร์เท่าไหร่ แต่ผมเชื่อว่ามันน่าจะทำให้เผ่าพันธุ์เราได้รับความสนใจ เป็นที่รับรู้ กระทั่งมีตัวตนเป็นที่ยอมรับขึ้นบ้างในโลก และพวกเรามีความหวังเช่นกันว่าการศึกษาเรียนรู้และภูมิปัญญาอันสูงส่งของพวกคุณอาจช่วยให้เราปลอดภัยขึ้นบ้างและไม่ถูกรบกวนมากนักจากโลกภายนอกนั่น
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ไม่ว่าวันข้างหน้ามันจะเลวร้ายลงหรือสาหัสขึ้นปานใด ผมก็เชื่อว่าพวกเราจะมีชีวิตรอดอยู่จนได้ แม้ว่าผมจะจินตนาการถึงความเลวร้ายหรือความสาหัสกว่าที่เป็นอยู่ไม่ได้เลยก็ตาม…
ผมเชื่อว่ามนุษย์บนโลกข้างนอกนั่นก็คงเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยกว่าพวกเราเพื่อความอยู่รอดเช่นเดียวกัน พวกคุณอาจมีดวงตา มีเบ้าตาแต่อาจมองไม่เห็นอะไรเลยก็ได้ เพราะคุณอาจเห็นโดยใช้จินตนาการ มันคือโลกที่คงจะตรงกันข้ามกับโลกของเราอยู่มากทีเดียว
นี่อาจคือความมหัศจรรย์ของชีวิต ความมหัศจรรย์ของโลก และความมหัศจรรย์ของห้วงจักรวาล…
Radiohead “All I Need”-”In Rainbow” (2007)
ภาพ Tournee du Chat Noir by Theophile-Alexandre Steinlen
